Delen van de roemrijke oesterputten van Yerseke liggen er verlaten en vervallen bij, terwijl het de potentie van Europees cultureel erfgoed heeft. Yerseke blijkt teveel georiënteerd op slechts één economische sector die door omstandigheden steeds verder onder druk staat. De ontwikkelingsvisie brengt Yerseke terug bij de bron van haar bestaan. Een rode draad van ontwikkelingen op de scheidslijn tussen land en water zet het dorp opnieuw op de kaart als hét centrum van de schaal- en schelpdiersector. Met meer aandacht op wetenschap, recreatie en toerisme, het fysiek reconstrueren van dorp en haven en het inspelen op klimaat- en demografische veranderingen.